De tram kwam niet..maar de muziek wel
We komen bij een verzorgingshuis aan waar we nog niet geweest zijn. Altijd even ontdekken waar we het scherm op gaan zetten zodat de deelnemers de Meezing Muziek Bingo goed kunnen volgen. Muziek en dementie is iedere keer weer een bijzondere combinatie
We halen onze spullen uit de auto (een enorme kar met alle apparatuur) en rijden naar binnen waar we gaan opbouwen. Tijdens het opspannen van het scherm loopt er een sportief geklede dame een beetje onzeker rond. Ik begrijp dat zij een bewoonster is. Ze voelt zich duidelijk niet “thuis”. Als de begeleidster zegt dat ze even moet gaan zitten antwoord ze heel stellig:’ Nee, dat doe ik niet, ik wil hier weg”. Blijkbaar hebben ze er een modus voor gevonden want als er gezegd wordt dat de tram zo komt gaat ze weer aan tafel zitten. Alleen duurt dit niet lang. Het herhaalt zich keer op keer.
We zijn klaar en de muziek draait en op het grote scherm verschijnen beelden uit de jaren ’50 en ’60. Ze kijkt er niet naar en is onrustig. Ook het Bingo formulier doet haar niets. Ze wil weg en die tram komt maar niet…
Dan gaan we beginnen. Op het scherm verschijnen de beelden die bij het liedje horen, de muziek speelt en de tekst staat erboven. Ze raakt in de ban van het scherm. Ze zingt op haar manier mee, ze lacht en geniet van de herkenning. Als ik dat zie dan krijgt de middag altijd een gouden randje.
Als we klaar zijn is de betovering verbroken. Haar begeleidster komt even naar me toe en zegt:” Mevrouw heeft zo genoten en dat is heel wat hoor, ze wil eigenlijk nooit naar een activiteit. Vorige keer heeft ze de stekker van het keyboard eruit getrokken..”.
In de twaalf jaar waarin wij werken met muziek en met mensen met dementie, heb ik geleerd welke beelden, welke muziek en welke tijdsspanne juist bij mensen met een vorm van dementie iets kunnen raken. Maar als je het dan voor je ogen ziet gebeuren, blijft het bijzonder.
Het was weer zo’n middag met een gouden randje.
